นิทรรศการ


static1.squarespace.com.jpg

Yig-Tsal: Calligraphy Art of Tibet
by Jamyang Dorjee

การทำให้วิธีการเขียนอักษรแบบโบราณของทิเบตให้กลายมาเป็นศิลปะ เรียกได้ว่ากลายมาเป็นศิลปะแนวพุทธแบบร่วมสมัยได้ถูกจรรโลงให้เป็นที่รู้จักสู่สังคมผ่านพระอาจารย์ เชอเกียม ตรุงปะ รินโปเช ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยนาโรปะ ในมลรัฐโคโลราโด ประเทศสหรัฐอเมริกา จากนั้นมาไม่มีผู้ที่พัฒนาการงานศิลปะแขนงนี้ให้เป็นที่รู้จักมากขึ้นหลังจาก ตรุงปะ รินโปเช ได้ล่วงลับไปแล้ว

ปัจจุบัน จัมยัง ดอร์จิ ชาคริชาร์ ศิลปินชาวสิกขิมได้ชื่อว่าเป็นศิลปินผู้ได้พัฒนาแนวทางแห่ง Tibetan Calligraphy ให้ยังมีอยู่ในปัจจุบัน ผ่านการใช้ตัวอักษรแบบมีหัวของทิเบตที่เรียกว่า อู-เม (u-med) ให้มาเป็นศิลปะแนวพุทธที่เชื่อมโยงกับการปฏิบัติภาวนา ซึ่งมีอยู่สองประเภทหลักคือ การเขียนอักขระมนตราของพุทธวัชรยาน (mantra syllable) และการแสดงภาพพระพุทธเจ้ารวมถึงโพธิสัตว์ต่างๆ โดยใช้อักษรมนตราที่เป็นบทสวดมนต์มารวมกันเป็นส่วนประกอบของภาพใหญ่ที่ต้องใช้แว่นขยายดูเพื่อการมองเห็นของรายละเอียด (miniature prayers) เป็นภูมิปัญญาที่เชื่อมโยงกันระหว่างศิลปะแบบโบราณและร่วมสมัย
รวมทั้งการหลอมรวมแก่น การปฏิบัติภาวนาแบบพุทธวัชรยานเข้าด้วยกันอย่างสมดุล